tout sur les rêves

Pluto & Charon

2011-09-21T06:20:00.001-07:00

London-based fashion photographer Daniel Sannwald’s first monograph, Pluto & Charon, will be released this week by Ludion Editions. Originally from Germany and educated at the Royal Academy in Antwerp, Sannwald is known for his experimentation with surrealistic and cinematographic imagery, drawing frequent comparisons to seminal surrealist photographers Man Ray and Maurice Tabard — not least because his own reputation in fashion circuits is firmly established. The book is a selection of over 75 photographs and four texts related to the mythical relationship between planetary bodies Pluto and Charon. Dazed chased Sannwald from London to Stockholm to find out more about his forthcoming book...

SCHILTE & PORTIELJE

2011-09-18T05:30:00.001-07:00

Enter the Surreal world of artistduo Schilte & Portiele which moves between photography, painting and drawing and is inhabited by dreamlike, mysterious beings.

Till May 1st in Kahmann Gallery in Amsterdam.

Daniel Sannwald

2011-09-18T05:28:00.000-07:00

daniel sannwald

2011-09-18T05:19:00.000-07:00

Wolfgang Tillman

2011-09-18T05:13:00.002-07:00

‘ I don't want to get over you’, 200

COMBINE OF SHAPES

2011-09-18T05:13:00.001-07:00

COMBINE OF SHAPES

‘Combine of Shapes’ is a project by Korean photographer Young Kyu Yoo. His work follows the similarities between our environment and the human body.

voodoo

2011-09-18T05:10:00.000-07:00

voodoovoodoo

NATUURLIJK HAAR

2011-09-18T03:37:00.000-07:00

mijn grote liefde Ramses

2011-09-14T10:15:00.001-07:00

BILDBAUTEN BY PHILIPP SCHAERER

2011-09-13T08:19:00.001-07:00

‘Bildbauten’ is a fictional architecture photo series by Philipp Schaerer.

Philipp Schaerer is an architect and image creator and his main interest lies not only in design and in the execution of small scale projects, but also in creating images of architecture and the built environment.

NOEMIE GOUDAL

2011-09-13T08:12:00.001-07:00

Beautiful photographs and installations by Noemie Goudal. Her work explores the relationship of man to the environment, our use and misuse of materials and the impulses that can lead both to creation and destruction.

SHAPES IN THE AIR

2011-09-13T08:10:00.001-07:00

SHAPES IN THE AIR

Catherine Ulitsky’s work reflects her fascination with natural phenomena. Upon a serie photographs of clouds, she paints bold lines linking the individual birds, creating shapes. The shapes are organic and geometric.

YUGOSLAVIAN ABANDONED MONUMENTS

2011-09-13T08:08:00.000-07:00

Who loves futuristic art and monuments should definitely take a look around here!

The structures of concrete and steel entitled ‘Spomeniks’, are made in 1960-1970. The 25 monuments are dispersed throughout the former Yugoslavia and are photographed by Jan Kempenaers.

Inka Lindengard and Niclas Holmstrom

2011-09-13T07:59:00.000-07:00

Jon Estwards

2011-09-13T02:15:00.000-07:00

Easy - Joanna Newsom

2011-09-12T10:17:00.000-07:00

Easy, easy.
My man and me,
we could rest and remain here, easily.
We are tested and pained
by what's beyond our bed.
We are blessed and sustained
by what is not said.

No-one knows what is coming, or
who will harvest what we have sewn,
or how I've been dulling, and dumbing,
in the service of the heart alone,

or how I am worn to the bone
by the river,
and, in the river made of light,
I'm your little life-giver.
I will give my life.

Haven't you seen what I've seen?
Don't you know what you ought to do?
I was born to love,
and I intend to love you.

Down in the valley,
where the fields are green,
Watch my luck turn, fro and to;
pluck every last daisy clean,
till only I may love you.

I am easy,
easy to keep.
Honey, you please me
even in your sleep.
But my arms want to carry.
My heart wants to hold.
Tell me your worries. I want to be told.

Sit, and see how the fog,
from the port in the bay,
lays like snow
at the foot of the roanoke;

hear the frog, going courting,
till the day he croaks,
saying, even then,
There is light in the river.
There is a river made of light.
C'mon, little life-giver.
Give your life.

Who asked you?
Who asked you
if you want to be loved by me?
Who died, and made you in charge
of who loves who?

All the livelong day,
if I have my way, I will love you.
But One can't carry the weight,
or change the fate, of Two.
I've been waiting for a break.
How long's it gonna take?
Let me love you.
How about it?
How about what I have to say?
How about that livelong day?
How am I gonna stay here
without you?

Easy, easy.
You must not fear.
You must meet me, to see me.
I am barely here.
But, like a Bloody Mary,
seen in the mirror:
speak my name
and I appear.

zo wonen

2011-09-07T08:23:00.000-07:00

true love leave no traces - leonard cohen

2011-09-06T11:53:00.000-07:00

As the mist leaves no scar
On the dark green hill
So my body leaves no scar
On you and never will
Through windows in the dark
The children come, the children go
Like arrows with no targets
Like shackles made of snow

True love leaves no traces
If you and I are one
It's lost in our embraces
Like stars against the sun

As a falling leaf may rest
A moment on the air
So your head upon my breast
So my hand upon your hair

And many nights endure
Without a moon or star
So we will endure
When one is gone and far

True love leaves no traces
If you and I are one
It's lost in our embraces
Like stars against the sun

desert storm war

2011-09-06T11:48:00.001-07:00

INKA LINDERGÅRD & NICLAS HOLMSTRÖM

2011-09-06T11:14:00.001-07:00

INKA LINDERGÅRD & NICLAS HOLMSTRÖM

A few interesting photos from Inka Lindergård & Niclas Holmström.

CARLES RODRIGO

2011-09-06T11:12:00.001-07:00

CARLES RODRIGO

Photos by Carles Rodrigo from Valencia, España.

Brooke Shaden

2011-09-06T11:11:00.001-07:00

BROOKE SHADEN

”My photographs are meant to be read and analyzed. Symbolism is abundant in them, for what makes an intricate story if not visuals that mean one thing but stand for another? I explore death and surrealism through my photography in order to show that reality has intricate ties with fantasy. Our world is not so different than the disturbing worlds I create within my frames. I argue that my surrealistic images are even more representational of life because they contain feelings and emotions that resonate with the viewers. Sometimes life does not have to be photographed according to reality; instead, why not explore the depths of the mind and soul and reach for something deeper than the reality that plagues us and traps us daily? My edited photographs are a far cry from the original image that comes out of the camera. I add texture to them to give a feeling of grime and age, thus giving the photographs a timeless feeling. I often play with the tones so that the subject is highlighted and the scenery falls away in to slight desaturation and abandonment. The real crux of my photography is portraiture; it is capturing the emotion of a single instance in a life. Certainly they are all staged and planned and scrutinized over, but they all hold some sort of dramatized emotion (a real emotion, almost unbearable to feel) that resonates with the viewer.”

‘ELECTRIC LIGHT’ BY JANTINE VAN PESKI

2011-09-06T11:03:00.001-07:00

Below some pictures of a shoot I recently did with Mark Groeneveld and Boet Hehuat. I made the piece especially for the ITS#TEN Contest in Italy a month ago.

Photography: Mark Groeneveld & Boet Hehuat

Model: Ismee @ Anka

Li Hui

2011-09-06T11:02:00.001-07:00

LI HUI

PIERRE BOTARDO

2011-09-06T11:00:00.001-07:00

PIERRE BOTARDO

Through collage Pierre Botardo creates images for universal themes of lonliness, temptation and impermanence. Botardo’s collages make these concepts tangible while simultaneously blurring the literal interpretation of the pre-existing images he uses to compose these works. Faces look toward one another, faces cut from differing sources, and far off places become the settings for feelings that hit home– by addressing our own mortality.

complete ontroering

2011-08-30T11:35:00.000-07:00

Interview Hugo Camps met Ramses Shaffy (2002)

dinsdag 1 december 2009 12:11

In 2002 hield Hugo Camps voor Elsevier een interview met Ramses Shaffy. Het werd een mooi, energiek en ontroerend gesprek met de gepassioneerde zanger, overleden op dinsdag 1 december 2009.

Ramses Shaffy overleed op 1 december 2009.

Beluister hier een aantal liedjes van Ramses Shaffy

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Laat me
We zullen doorgaan
Sammy 1966
Pastorale met Liesbeth List

'Soms barst ik uit elkaar van vreugde en onzin'

De levensavond van Zanger Ramses Shaffy

Eind september gaat de documentaire Ramses in première, een film over zijn artiestenbestaan. Ook zijn een tentoonstelling en een cd met verzameld werk in de maak. Hoewel hij nu nog in een verzorgingstehuis zit, is hij niet uitgerangeerd. ‘Ik wil zelf ook weer het theater in, zingen, dansen, toneelspelen vooral.’

Indianenkreetje
'Patatipoesie.' De kreet galmt door het atrium in het Sarphatihuis. Niemand kijkt op, de suffende oudjes niet, de zusters niet, het in een rolstoel vastgeschroefde mannetje niet. Ramses heeft recht van spreken, van zingen en van spelen. En aan zo’n indianenkreetje tussendoor zijn ze in het verzorgingshuis al lang gewend.

'Ik kan het niet laten. Het is taal die in mij opborrelt, taal die niet bestaat, een parlando van mij alleen. Ik doe het altijd als ik word overvallen door een onbestemd gevoel. Een gevoel waarvoor ik geen woorden vind. Het heeft niets te maken met geluk, verdriet of verwarring en het is al helemaal geen signaal om aandacht. Het is een oerkreet naar mezelf toe.'

'Lwakisomasiááá.'

Een oud vrouwtje komt voorbijgesloft. Ze glimlacht wazig. Ramses Shaffy begroet haar met een pauselijk wuifhandje – handpalm naar binnen. De vertraagde motoriek ontroert. 'Waarom ik met de hand groet? Dan hoef ik niet te spreken. Ik sta in dit huis bekend als Rembrandt de Zwijger. Pardon, als Ramses de Zwijger.' Een Freudiaanse verspreking: hij giert het uit.

Zondagsgevoel
'Soms zwijg ik een hele dag. Dan kijk ik alleen maar. De eerste dag dat ik hier was, wist ik het al: dit huis is een wonder. Als ik opsta, denk ik: wat zou deze dag weer kunnen brengen? Terwijl er ogenschijnlijk weinig gebeurt. Maar dat is niet zo. Alleen al de opwinding van de dames voor de heilige maaltijd, dat zie je nergens. Geluk uit de braadpan, ja, is het niet prachtig? De maaltijd heeft hier nog de kracht van een zondagsgevoel, elke dag.'

'Het gevaar van het huis is dat je zou kunnen indutten. Daar waak ik voor. Dat zal mij niet gebeuren. Daarom wil ik ook weer naar huis, naar de stad, naar de Côte d’Azur. Elke ochtend kijk ik naar de jeugdsoaps op de televisie. Prachtig, prachtig. Ik zie dan meteen rollen die mij op het lijf geschreven zijn. De toekomst is aan de oudere acteurs.'

Waarom hij, nu alweer een goed jaar geleden, in het Sarphatihuis werd opgenomen, kan hij niet zeggen. 'Het gebeurde. Het lag in de loop der dingen. Er was iets niet helemaal goed met mijn geheugen. Te veel drank? Wie zal het zeggen? De mens is een wonderlijk wezen, hoor. Waar we ook zijn, de vrijheid houden we in eigen hand. Vrijheid is het hoogste goed. Ook in dit huis. De mensen zijn lief, de verzorging is prima, en iedereen laat mij mijn gang gaan. Ik vloei over van dankbaarheid.'

Kleine flesjes rode wijn
Wodka is uit. Hij drinkt nu kleine flesjes rode wijn. Kwartlitertjes. Deze middag is hij aan zijn vierde flesje toe. 'Prima wijn hoor, helemaal geen goedkoop spul. Ik ben een gelukkig mens. Ik mis niets. Die wodka komt wel weer als het in de loop der dingen zit. Gewoon afwachten. Afwachten is de kunst. Ik heb geen haast.'

In de laatste week van augustus werd hij 69. ‘Het was een fantastisch feest. De vrienden waren er en de kinderen van de vrienden. Ik heb veel doeken gekregen om te schilderen. En Kitty Courbois heeft mij een mobieltje gegeven. Op zondagmiddag krijg ik les in mobiel bellen van Kitty en van Joop Admiraal. Ik ben al aardig gevorderd. Maar verder heb ik hem nooit aanstaan. Ik ben toch het liefst onbereikbaar.

'Ze hebben me de hele tijd moeten vertellen dat ik 69 was geworden. Ik dacht 68, maar daar zat ik dus net in. Nou, dan is het maar 69. Ouder worden is een taak. Wat ik hier de hele dag om me heen zie, is niet gering. Wat de mensen allemaal moeten presteren om oud te worden, het is niet makkelijk hoor. Met al die ongemakken, begin er maar aan. Je krijgt hier wel een voorproefje van je ouwe dag.'

Geile opdonder
De grote kwajongen, de revolutionair en geile opdonder zoals hij zichzelf ooit kwalificeerde zit nu in pantoffels. Een ondraaglijk beeld. De tred is wankel, schuifelend ook. 'Ik heb last van een ontstoken been. Vandaar die pantoffels. Maar morgen ga ik schoenen kopen. Op pantoffels kan ik de stad niet in. Dat laat mijn ijdelheid niet toe. Mijn leven lang heb ik gedanst. Er zit een diepe kern van ritme en swing in mij. Jazzy, jáá! Weg met de pantoffels! Dames en heren, de tapdanser komt eraan.'

Hij verzinkt in een lange stilte. Kaarsrecht zit hij in de stoel. Kees Fens zag het goed: een neo-gotische figuur. De haren zilvergrijs, de ogen zacht, de wangen glimmend in het licht van de zon. Hij staart nu alsof hij op een horizon ver achter mij kristallen paarden ziet lopen. Bewegingloos droomt hij voor zich uit. Nog steeds een mooie man. Mevrouw Wunderbar breekt de transcendentie. Het wuifhandje gaat omhoog, een kuch en dan weer de galm vooraf: 'W-u-n-d-e-r-b-a-r, W-u-n-d-e-r-b-a-r.'

Vijf jaar geleden zei hij in een interview dat hij niet mooi genoeg meer was voor jongens. 'Heb ik dat gezegd? Dat moet dan in een bui geweest zijn. Liefde en seks hebben een andere plaats gekregen in mijn leven. Ik heb niet veel contact meer met lieve jongens. In het huis kom je ze niet tegen. Ik ben er ook niet op zoek naar. Maar ik wijs het niet af. Ik zie wel. Waanzinnig verliefd worden? Het zit er nog allemaal in. Het kan me morgen weer overkomen. Alles is nog intact, hoor.'

Aangeraakt worden
'De tederheid mag morgen weer komen binnenvaren. En dan heb ik het niet over tederheid als abstractie. Ik wil het voelen. Aangeraakt worden, daar gaat het om. Twee hoofden op een kussen: heel belangrijk. Het verlangen naar heerlijk minnen is tijdloos, ook als je denkt dat je buiten de tijd staat. Ik zie mij nog terechtkomen in een geweldige romance in Juan-les-Pins. Of in Nice. Waarom niet in Buenos Aires? Alles kan.

'De grote ontmoetingen in mijn leven? Elke keer als ik verliefd werd. Niet altijd op een persoon, soms op een situatie, op mijn werk, op muziek. Op jongens en meisjes. Ik ben goed toebedeeld, heb altijd de kunst begrepen van herkennen en ontvangen. Mijn leven druipt van liefde. Een leven zonder kinderen, ja en dat is jammer. Want ik zou een fantastische vader geweest zijn voor mijn kinderen. Ik kan, net als kinderen, ontroerd zijn door de kleine dingen van het leven. Dankbaarheid is mijn overkoepelende attitude. Dankbaar voor alles wat dicht bij me ligt. Het is bijna een religieus gevoel. Daarom blijft Juliana mijn koningin. Zij is de moeder van de dankbaarheid. Zo diep dankbaar als zij kon zijn, dat kom je niet vaak tegen.'

Bhagwan
Dankbaar voor het mysterie en de dood is hij ook. 'De waarheid is mij te groot om te omvatten, daarom omarm ik het mysterie. Het mysterie toelaten, is een vorm van genade. Door te mediteren heb ik mijn eigen hogere wezen ontdekt. Met dank aan ex-Bhagwan Osho. Van hem heb ik de techniek vipassana geleerd. Het is een heel prettig gevoel om opeens gedachteloos te zijn. Om de opperste staat van onthechting te bereiken.

Meditatie is niet alleen spiritualiteit, het is ook verzoening met de materie die haar juiste plek krijgt toegewezen. Of meditatie geluk is? Dat mag u mij niet vragen. Ik weiger in definities van geluk te denken. Ik analyseer niets, mezelf niet, mijn werk niet, de toestand in de wereld niet. Ik ben alleen nieuwsgierig. Juist naar de dood ben ik nieuwsgierig. Hoe zal het dan met me gaan? Wat gebeurt er in dat overgangsstadium? Zal ik het bewust meemaken? Ook ik zal vervormen, maar misschien ontstaat er dan wel een andere schoonheid. Ja, wie weet werp ik een ander licht op de mensen om me heen. Het zou wel een kunstje zijn, de dood verlossen uit haar duisternis.’

Het leven regelt zichzelf is altijd het adagium geweest van de poëtische kolossus. Dan kun je tegen een stootje. Ramses Shaffy is in een voorstad van Parijs geboren, als zoon van een Poolse aristocrate met Russisch bloed en een Egyptische diplomaat. Zijn moeder was al zwanger toen ze op haar huwelijksdag de benen nam en nooit meer terugkeerde. Ramses zag zijn vader pas toen die 93 was. De eerste zes jaar leefde hij met zijn moeder in Cagnes-sur-Mer en Cannes. In de meest luxueuze hotels. Op zijn zesde werd hij op de trein gezet richting Noorden, naar een tante in Utrecht. De tante kon het rebelse joch niet aan en hij werd in een kindertehuis geplaatst. Later werd hij geadopteerd door een Leidse familie.

Geen weeskind
Gedumpt worden door je eigen moeder is een wond voor het leven. Hij voelt zich geen weeskind. 'Ik ben door hele liefhebbende moeders opgevoed. Ik hield erg veel van mijn biologische moeder en zij van mij. Dat mocht de wereld weten. Mijn pleegfamilie was een zeldzaam cadeau. Een wonder dat het gebeurde. Mijn pleegmoeder maakte schitterende muziek en mijn pleegvader was een briljante wetenschapsman. Beide moeders speelden piano. Ik ben groot geworden met zang en piano. Nog steeds is de piano voor mij het instrument der instrumenten.'

Voor de derde keer zegt hij: ‘Zal ik iets voor u spelen?’ Hij staat op, kijkt om zich heen en gaat weer zitten. Bedroefd: ‘Het is het moment niet. Het is het uur van de dametjes. Nu krijg ik ze niet meer stil. En ik wil de dametjes ook niet onderbreken.’

Terug naar de herinnering. ‘Ik was de vijftig al voorbij. Een man van de ambassade belt: "Ik weet dat uw vader leeft en ik weet ook waar hij woont. In Parijs." Spoorslags ben ik naar Parijs vertrokken. Nog dezelfde avond stond hij voor me. Hij wist helemaal niet dat ik zijn zoon was. Hij keek me indringend aan en sprak toen de gevleugelde woorden: "Het is of u mij bent en ik u." Enkele weken later was hij dood. Parijs zal altijd mijn stad zijn, daar liggen mijn roots.’

Liefde en tederheid, wanhoop en spijt
Een dichter schreef: 'Ramses moet de hele wereld om zich heen gesloopt hebben. En hij bleef zelf overeind.' Ramses schitterde bij de Nederlandse Comedie, waar hij vele jaren werkte. Nationaal bezit werd hij met Shaffy Chantant: een mix van vernieuwende muziek, poëzie en cabaret. Le tout Amsterdam omarmde de Brel van de polder en meer nog de legende die hem van escapade naar escapade overschaduwde. Shaffy werd cult. Met en zonder Liesbeth List zong hij de ene plaat na de andere vol. Vele van zijn liedjes werden klassiekers. Altijd ging het over liefde en tederheid, over wanhoop en spijt, over Amsterdam. Een oeuvre.

'Om u de waarheid te zeggen, ik ken de teksten van mijn oeuvre niet meer. Als ik weer iets ga doen, moet ik er echt aan werken. Ik ken niets meer uit mijn hoofd. Terwijl mijn liedjes het dagboek van mijn leven zijn. Mijn leven lang heb ik door de stad gezworven. Niet alleen door Amsterdam, ook door andere steden. Pure verkenningstochten waren het. Mijn liedjes zijn een wandeling door de stad. '’t Is stil in Amsterdam, de mensen zijn gaan slapen,' zingt hij. 'Voor dat nummer heb ik uren naar de ramen gekeken, geen leven te bekennen.'

Entertainen
'Ik ben nooit een zanger met een boodschap geweest. Ik wilde de mensen vermaken. Entertainen. Zij het altijd met een poëtische zwaai. Er zat ook veel onzin in de teksten. Ik kon niet zonder. Het absurdisme is een stuk van de ziel, ja. Ik heb het nog steeds: soms barst ik uit elkaar van vreugde en van onzin. Heel veel onzin.'

Dromerig: 'Onzin, mijn diepe kern. Ik heb er hier veel baat bij. Het gebeurt dat de demente vrouwtjes mij duidelijk maken wat voor onzin ik zeg. Dan kijken ze me aan met een blik van: o, gaat het die kant op, dan doen wij niet meer mee, hoor. Ze hebben gelijk: het moet niet te oeverloos worden. Maar door die onzin hebben we wel contact.'

‘Dat hoor ik u graag zeggen: in mijn gezicht liggen de lijnen van een clown. Maar de clown is toch een ander wezen, de onzin voorbij. De clown is misschien wel de mooiste uitvinding die de mens heeft verzonnen. Maar mij gaat het niet om de tragiek van de clown, mij gaat het om de onzin. Als kind schreef ik al onzingedichten: ongerijmd. Ik ben eraan verslaafd en ik denk te weten waarom: onzin heeft een soort koorts in zich. De koorts die extase ook heeft.’

Kijkend naar de andere kant, begint hij te zingen. In het Jiddisch. Hij vertaalt: er staat een kacheltje, in de kamer is het warm, een jodenjongetje glimlacht, niets aan de hand met de wereld. ‘Mooi hè. Dat mag u wel zeggen, ik ben van de wereld. Een Rus van gemoed, maar ook met Arabische kanten en een diepe joodse verwantschap.

'Kwispusjuaaai.'

Documentaire
Op 25 september 2002 ging op het Nederlands Film Festival de documentaire Ramses in première, van Pieter Fleury. Het is een schitterende overzichtsfilm geworden van een artiestenleven met warme getuigenissen van vrienden en collega’s. De film eindigt met Ramses aan de piano. Hij zingt: ''t Is stil in Amsterdam, de mensen zijn gaan slapen.' Uit zijn oog druppelt een traan. Een reus die weent, dan gaat de keel helemaal dicht.

Aan die tranen wil hij niet worden herinnerd. ‘Ik ben heel erg benieuwd naar de film. Natuurlijk zal ik op de première zijn. Liesbeth List is al bezig nieuwe kleren voor me te kopen. Na de voorstelling moet ik buigen.

'Er komt ook nog een tentoonstelling op mij af. Ik weet niet waar, maar het wordt allemaal georganiseerd. Een cd-album met mijn verzameld werk, ook dat. Ik vind het wel leuk wat er gebeurt. Ik ben er klaar voor. Ik wil zelf ook weer het theater in, zingen, dansen, toneelspelen vooral. Hier in het huis heb ik gemerkt hoe blij mensen zijn als ik speel. Al die gezichten klaren dan op, al die ouwe benen komen tot leven.

'Ik wil weg. Terug naar mijn huis. Mijn huis is nog onbewoonbaar, ik kan mijn eigen bed niet meer in, maar er wordt aan gewerkt. Het zit er dik in dat ik over een paar weken weer thuis ben. Met de directie hier moet ik nog een eindgesprekje voeren. Iemand zei me dat Huub van der Lubbe bij Adriaan van Dis een fragment had gekozen van mijn lied 'Mens, durf te leven'. Nou dat durft Ramses wel, hoor. Mijn optimisme is onverwoestbaar. Dat heb ik van mijn beide moeders.'

joyce timewrap - glamcult

2011-07-15T04:45:00.000-07:00

door Meinke Klein

2011-07-12T08:32:00.000-07:00

All the knowledge I possess everyone else can acquire, but my heart is all my own.
Johann Wolfgang von Goethe

Every day we should hear at least one little song, read one good poem, see one exquisite picture, and, if possible, speak a few sensible words.
Johann Wolfgang Von Goethe

POEZIE II

2011-07-12T07:55:00.000-07:00

Verschil tussen poëtische en verhalende teksten

Thematisch onderscheid: in vroegere eeuwen hanteerde men een indeling van tekstsoorten, gebaseerd op thema's. Zo ontstond dan de driedeling epiek (1), dramatiek (2) en lyriek (3). Het was een indeling die zich beriep op poëtica's uit de antieke wereld, zoals die van Aristoteles die voorschreef waarover literatuur moest gaan. In die zin moest epiek dan gaan om heldhaftige thema's, drama moest conflicten uitbeelden, en het uitdrukken van gevoelens werd voorbehouden aan lyriek. Tegenwoordig wordt dit als een te dwingende, normatieve indeling gezien. Het stemt ook helemaal niet meer overeen met de soort literatuur die in de 20e en 21e eeuw geschreven wordt.

(1) Epiek is de verzamelnaam voor producten van verhalende literatuur, zowel in poëzie als in proza, waarbij de nadruk ligt op de beschrijving van een gebeuren.

(2) Dramatiek Het woord drama of dramatiek is afgeleid van het Griekse woord δράμα (drama) dat handeling betekent.

Als genre vertoont het drama talrijke afsplitsingen, waarvan de belangrijkste het blijspel en het treurspel zijn.

Sommigen verstaan onder "drama" in enge zin enkel het ernstige toneel.

(3) Lyriek is in de letterkunde de verzamelnaam voor alle zinnen en teksten waarin bepaalde gevoelens rechtstreeks worden verwoord.

Formeel onderscheid: ook formele criteria waaraan een tekstsoort getoetst moet worden vooraleer het tot poëzie gerekend wordt, voldoen niet meer. Veel moderne poëzie rijmt bijvoorbeeld niet (een van de formele kenmerken waar vroeger wel belang aan werd gehecht) en ook een regelmatige versregelllengte en een strakke opbouw in strofen is bij moderne gedichten niet meer geldig. Andere kenmerken, zoals beeldspraak en andere stijlfiguren worden eveneens aangetroffen in prozateksten of in drama, zodat ze niet uitsluitend als kenmerk van poëzie kunnen gelden.
Een inzicht dat vanaf de jaren 60 in Nederland en België dankzij het werk van progressieve dichters als Armando op de voorgrond kwam, was dat poëzie in een specifiek taalspel gestalte krijgt. Dit wil zeggen dat een gedicht pas een gedicht wordt door de communicatie tussen dichter en lezer; de functie van taal is dus afhankelijk van de situatie waarin ze uitgewisseld wordt. En van die situatie hangt het af welke rol taal krijgt toebedeeld. Het zijn de regels van het taalspel 'poëzie' (dat de lezer verondersteld wordt te herkennen) die bepalen wat de betekenis is: de referentiële taalsituatie. Met ander woorden: een lezer van poëzie weet dat woorden niet hetzelfde betekenen als in 'gewoon' taalgebruik.

POEZIE

2011-07-12T07:47:00.000-07:00

Poëzie, of ook wel dichtkunst, kan in zijn algemeenheid worden omschreven als een tekstvorm waarbij de lengte van de regels louter wordt bepaald door de auteur en niet afhankelijk is van de bladspiegel. (De bladspiegel van een (gedrukte) pagina is de indeling van die pagina, bekeken als de verhouding tussen de zetspiegel (het bedrukte gedeelte, a in de afbeelding) en de marges(onbedrukte witranden, b).)

Door dit kenmerk onderscheidt de poëzie zich als tekstvorm van proza. Hoewel poëzie vroeger vaak op basis van deze formele kenmerken werd beschreven geldt tegenwoordig eerder een criterium dat de tekst bekijkt als een communicatiesituatie tussen een dichter en een lezer. Poëzie als taalspeldus.

Wat is poezie?

Wat is poëzie? Weinig liefhebbers van poëzie zullen genoegen nemen met het opsommen van de formele kenmerken ervan. Het geheel is meer dan de som der delen. Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost:"Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven - Op die manier gaf hij aan dat poëzie ook iets ondoorgrondelijks blijft behouden dat zich onttrekt aan elke analyse of poging tot het geven van een sluitende definitie. Iets gelijkaardigs antwoordde Louis Armstrong de journalist die hem vroeg wat jazz is: "Man, if you have to ask what jazz is, you'll never know!" - Als je het moet vragen dan zul je het wel nooit weten! - Om erachter te komen wat poëzie is, kun je dus best veel gedichten lezen om er voeling mee te krijgen. Sommigen zijn zelfs van oordeel dat poëzie helemaal niet bestudeerd zou moeten worden. Enkele uitspraken van dichters over hun kunst lichten een tipje van de sluier op:

"Muzikaal denken. Thomas Carlyle"

"De duidelijke uitdrukking van onduidelijke gevoelens. W.H. Auden"

"De kunst van het verenigen van plezier met waarheid door voor de rede de hulp in te roepen van de verbeelding. Samuel Johnson"

"Het vastleggen van de beste en gelukkigste momenten van de gelukkigste en beste geesten. Percy Bysshe Shelley"

"Als ik een boek lees en het maakt mijn hele lichaam zo koud dat geen vuur in staat is om het ooit nog op te warmen, dan weet ik dat het poëzie is. Als ik me fysiek voel alsof het bovenste deel van mijn hoofd weggenomen is, dan weet ik dat het poëzie is. Dit zijn de enige manieren die ik ken om erachter te komen. Is er wel een andere manier? Emily Dickinson"

SONNET

2011-07-12T07:38:00.000-07:00

Sonnet

Een sonnet (< Italiaans sonetto of Provençaals sonet 'liedje') of klinkdicht is een veertienregelig metrisch gedicht. Het is door de eeuwen heen waarschijnlijk de populairste dichtvorm in de westerse letterkunde.

.. Tegenwoordig verstaan we onder een sonnet alleen gedichten die bestaan uit precies veertien versregels en voldoen aan bepaalde specifieke vormeisen wat betreft strofe-indeling, rijm en metrum. ..

Italiaans sonnet

In het oorspronkelijke Italiaanse sonnet (ook wel Petrarca-sonnet genoemd) zijn de veertien regels verdeeld over vier strofen. De eerste twee strofen bestaan uit vier regels, de kwatrijnen. Samen heten deze strofen het octaaf. De laatste twee strofen hebben elk drie regels, de terzinen. Deze strofen heten samen het sextet.

Na het octaaf ligt een inhoudelijke wending, ook wel chute of voltagenaamd. De gedeelten voor en na de chute vormen een eenheid van vorm en inhoud. Het octaaf beschrijft bijvoorbeeld een landschap en het sextet geeft een overpeinzing bij dit landschap, of in het octaaf wordt een droom beschreven en in het sextet de confrontatie met de werkelijkheid. De chute behoeft niet noodzakelijkerwijs precies tussen octaaf en sextet te liggen, maar ligt soms een regel eerder of later, of zelfs middenin de achtste of negende regel.

Voorbeeld Italiaans sonnet Joost Zwagerman:

alleen in mijn verkalking kan ik wonen

in genezing vind ik geen onderdak
ik snap niet dat ze mij willen opschonen
klaarheid van geest biedt maar weinig gemak (4 regels KWATRIJN)

toch hoef ik niet voor mijn onwil te boeten
de staf laat mij vrij binnen de muren
niet meer gebonden aan jamben en voeten
krijg ik geen dwangbuis meer te verduren (4 regels KWATRIJN) -> OCTAAF

mijn roeshoofd blijft een intens stinkende wond
aan geen zachte heelmeester vraag ik brevet
horrelvoeten belopen geen vaste grond (3 regels TERZINEN)

terwijl de staf de handen wast
ontvlucht ik de omheining van het sonnet
deze strohalm klampt zich in rijm aan mij vast (3 regels, TERZINEN) -> SEXTET

Fragment uit het Vijfde Seizoen - Joost Zwagerman

2011-07-12T07:28:00.001-07:00

Mijn lijkt het je reinste anti-utopie, een wereld waarin het voorgoed een autoloze zondag van de geest is, schoon en stil, maar ook steriel en eenvormig – een wereld om acuut gek van te worden. Dan nog liever de telkens terugkerende geseling van het gemoed; dan nog liever de herhaalde tuimeling in het vijfde seizoen.

Joost Zwagerman

2011-07-12T07:25:00.000-07:00

Stoort het
als ik de radio iets harder van je leen
en wat eten en ik vroeger wegga?
Het geeft toch niet dat ik hier
iets neerzet om iets anders en
een tijdje wegblijf en een volgende keer
hetzelfde en iemand op te halen?
Is het lekker
als ik dit en zachtjes daar
of misschien wel niets te doen?
En vind je het wel goed
dat ik mij vermom als zuidenwind en
alle smalle schouders op het strand
aanraak?

Beeld verplaatst door Joost Zwagerman

2011-07-11T10:11:00.000-07:00

Zwagerman gastconservator in Museum Meermanno

Op woensdag 3 maart 2010 opende Rudi Fuchs in Museum Meermanno, Huis van het boek te Den Haag, de tentoonstelling Beeld verplaatst, samengesteld door gastconservator Joost Zwagerman. Bij deze gelegenheid presenteert uitgeverij De Arbeiderspers het gelijknamige boek, met daarin gedichten van Zwagerman die hij in de loop van de jaren schreef bij het werk van veertien Nederlandse beeldend kunstenaars. Het eerste exemplaar werd aangeboden aan Remco Campert.

Een ode aan het kijken

Joost Zwagerman werkt vaak samen met beeldend kunstenaars. Onder het motto 'Een ode aan het kijken' is in deze tentoonstelling zijn poëzie te zien in samenhang met het werk van veertien kunstenaars. Joost Zwagerman ontving in 2008 de Gouden Ganzenveer. Museum Meermanno biedt de laureaat van de Gouden Ganzenveer aan als gastconservator betrokken te worden bij een tentoonstelling. Zwagerman was in 2010 ook de auteur van het Boekenweekgeschenk. De 75ste Boekenweek vond van woensdag 10 t/m zaterdag 20 maart 2010 plaats. Het museum was in de Boekenweek gratis toegankelijk.

Kunstenaars en schrijver

AI bij de eerste publicatie van Zwagermans gedichten in het tijdschrift Maatstaf (1986) werden deze samen met beeldend werk afgedrukt: in dit geval van Brecht (Swaanswijk). Er zijn meer publicaties te zien, onder meer de lijvige bibliofiele uitgave De Nomade, die hij in 2000 samen met Pieter Bijwaard en Harald Vlugt maakte en waaraan een groot aantal kunstenaars en schrijvers meewerkten. Ook bij werk van Rob Scholte, Sandra Derks, Hans Op de Beeck, Aldert Mantje en Mariene Dumas maakte Zwagerman poëzie. Het gaat in dit samenspel tussen beeld en tekst niet om eenrichtingsverkeer. Soms inspireert het gedicht het beeldend werk, soms andersom.

Fotografie

Bij latere samenwerkingsverbanden treedt de fotografie meer op de voorgrond, zoals bij het gedicht 'Alles sal reg kom', dat Zwagerman maakte bij een foto van Rineke Dijkstra en dat hem deed denken aan het meisje van Verspronck, een beroemd portret uit de collectie van het Rijksmuseum. Daarnaast zijn er foto's te zien van Paul Blanca, Koos Breukel, Charlotte Dumas en Erwin Olaf.

Tentoonstelling

Museum Meermanno, Den Haag
Van 4 maart t/m 30 mei 2010

JONAS BENDIKSEN (magnum)

2011-07-09T07:10:00.000-07:00

Satellites

Jonas Bendiksen

Between 1998 and 2005 I traveled through the fringes of the former Soviet empire, exploring the oblique stories of half-forgotten enclaves and restless territories. Many of these places are quaintly obscure, but as I came to discover, they offer stark proof that the breakup of the Soviet Union is still a work in progress.

DEAD TV BERLIN

2011-06-23T11:45:00.000-07:00

http://www.ustream.tv/channel/dead-tv-berlin

dead tv is a multinational mixed media art project.

Absurdisme

2011-06-21T05:08:00.001-07:00

http://nl.wikipedia.org/wiki/Absurdisme

Het absurdisme is een filosofische stroming waarin wordt gesteld dat het leven in essentie geen betekenis heeft, het onmogelijk is rationeel te verklaren waarom er leven is en dat iedere poging om de essentie van het heelal te ontrafelen gedoemd is te mislukken. Volgens absurdisten is het menselijk lijden het resultaat van vergeefse pogingen door individuen om reden of betekenis in de absurde kloof van het bestaan te vinden. Het idee van absurdisme wordt weerspiegeld in diverse kunstvormen.

Albert Camus

2011-06-21T05:05:00.000-07:00

De mythe van Sisyphus

http://www.aqua-antwerpen.be/sisyfus.html

Jean de Boisson

2011-05-18T08:31:00.002-07:00

"De eigenlijke vondst der romantiek is de vreugde der melancholie."

Keuzes van de romanticus

2011-05-18T08:31:00.001-07:00

Interessant om te lezen:

Aangezien de romantiek is ontstaan in reactie op de verlichting, kan men de romanticus karakteriseren aan de hand van de tegenstellingen tussen romantiek en verlichting. De romanticus is geneigd te kiezen voor:

Voelen (romantiek) boven denken (verlichting).
Het subjectieve (romantiek) boven het objectieve (verlichting).
Synthese en holisme (romantiek) boven analyse (verlichting).
Het ambigue en ironische (romantiek) boven ondubbelzinnigheid en helderheid (verlichting).
Kunst (romantiek) boven wetenschap (verlichting).
Creativiteit in de kunst boven nabootsing.
Het spirituele boven materialisme.
Zin boven nut.
Kwaliteit boven kwantiteit.
Een organische natuurbeschouwing boven een mechanische natuurbeschouwing.
De mens die deel van de natuur uitmaakt boven de mens die boven de natuur staat en haar probeert te gebruiken.

Inspiratie; mythes rondom Jeanne d'Arc

2011-05-18T08:27:00.000-07:00

Jeanne d'Arc geboren als Jehanne d'Arc en bijgenaamd de maagd van Orléans, is een nationale heldin van Frankrijk. Ze werd in 1909 zalig en in 1920 heiligverklaard door de Rooms-katholieke Kerk.

Gekleed als een man, in harnas, wist zij met haar vroomheid, zelfvertrouwen en enthousiasme de gedemoraliseerde Franse troepen in de stad nieuw vertrouwen te geven. Op 8 mei werden de Engelsen gedwongen het beleg op te geven. Dit succes ("17-jarig meisje verslaat Engelsen") sprak in heel het land tot de verbeelding en deed het Franse zelfbewustzijn veel goed, waarop de dauphin zich door Jeanne liet overtuigen dat het tijd was zich te laten kronen. Hiertoe moest Reims veroverd worden, de stad waar traditioneel de koning gekroond werd. Dit lukte de door Jeanne geleide Fransen zonder veel moeite, en op 17 juli werd de dauphin gekroond tot koning Karel VII.

De Engelsen waren hier niet tevreden mee en wisten haar met een list ertoe te verleiden in de gevangenis weer mannenkleren te dragen. Het proces werd hierop heropend. De rechters constateerden dat Jeanne wederom in overtreding was en verklaarden haar nu tot ketter - een misdrijf dat tot de brandstapel leidde. Op 30 mei 1431 werd ze op de brandstapel verbrand op de oude markt in Rouen. Nadat ze dachten dat ze overleden was, werd het vuur gedoofd en haar deels verkoolde lichaam aan de omstanders getoond, om te laten zien dat ze inderdaad een vrouw was. Daarna werd het vuur weer aangestoken. Omstanders beweerden dat haar hart niet brandde. Haar as werd in de Seinegestrooid.

Inspiratie; lezende vrouwen door de jaren heen

2011-05-18T08:24:00.000-07:00

Francesco Hayez (1791-1882) Italiaans schilder.

Een van de belangrijkste vertegenwoordigers

van de Romantiek.

Schilderde hoofdzakelijk historische taferelen,

politieke allegorieën en ook portretten

Jean Jacques Henner - 1829-1905

Frans romantisch schilder,

geboren in de Elzas.

Studeerde in Parijs.

Ivan Kramskoi(1837-1887)

Russische schilder en kunstcriticus

leider van de Russische democratische

kunstbeweging

Albert Anker, Zwitsers schilder (1831-1910)

Studeerde aanvankelijk theologie maar brak die studie

af om kunstonderricht te volgen in Parijs.

Aquarellen en olieverfschilderijen van het dagelijkse

landelijke leven, stillevens en historische afbeeldingen.

Realistisch schilder zonder sociale kritiek

zoals veel van zijn tijdgenoten.

Vilhelm Hammershoi, Deens realistisch schilder

(1864-1916).

Geboren in Kopenhagen waar hij ook

voornamelijk werkte.

Maakte tonale schilderijen: portretten,

landschappen en, het meest populair in zijn tijd,

interieurs, verlaten of met één enkele figuur.

Ralph Peacock (1868-1946) Engels illustrator

en schilder. Studeerde aan de

Royal Academy in Londen.

Vooral bekend om zijn illustraties

en portretten. Het werk hierboven hangt

in Tate Galery in Londen.

Simon and Garfunkel - I am a rock

2011-05-18T08:21:00.000-07:00

A winter's day
In a deep and dark December;
I am alone,
Gazing from my window to the streets below
On a freshly fallen silent shroud of snow.
I am a rock,
I am an island.

I've built walls,
A fortress deep and mighty,
That none may penetrate.
I have no need of friendship; friendship causes pain.
It's laughter and it's loving I disdain.
I am a rock,
I am an island.

Don't talk of love,
But I've heard the words before;
It's sleeping in my memory.
I won't disturb the slumber of feelings that have died.
If I never loved I never would have cried.
I am a rock,
I am an island.

I have my books
And my poetry to protect me;
I am shielded in my armor,
Hiding in my room, safe within my womb.
I touch no one and no one touches me.
I am a rock,
I am an island.

And a rock feels no pain;
And an island never cries.

2011-05-17T15:27:00.000-07:00

ik val steeds

naar boven en beneden

ik kan de zon niet meer aanraken

er zijn weer stormen in plaats gekomen

woest(ijn)

2011-05-17T15:13:00.000-07:00

Ik ben het huis geworden

die jij bouwde

diep in de woestijn

om er nooit meer terug te komen

zelfs de paarden houden niet meer van mij

er is hier geen gras meer

laat hier drijfzand zijn

ik zal hierin verdrinken

2011-05-17T15:06:00.000-07:00

Waar ben je dan?

Hart van zeewier

Vingers van distel

Ik heb zovaak op je gewacht

als een stilstaand hert langs de weg

ik weet niet meer wie je bent

2011-05-17T14:45:00.001-07:00

Ik leef meer of kom om misschien.

Documentaire Bulgaria’s Abandoned Children

2011-05-16T07:34:00.000-07:00

Verlaten door hun ouders, overgeleverd aan incompetente verzorgers. Dat is wat de Britse documentairemaakster Kate Blewett aantrof in een Bulgaars. Negen maanden lang filmde zij de 75 kinderen in een gezinsvervangend tehuis in Mogilino. Hun omstandigheden zijn ronduit erbarmelijk. Ze worden gevoed en gewassen, maar krijgen geen enkele behandeling voor hun kwalen, geen therapie, geen medische verzorging en geen onderwijs.

Er wordt alleen voorzien in de eerste levensbehoefte en verder is er geen enkele vorm van persoonlijke aandacht. De meeste kinderen hebben daardoor nooit leren praten. In geen enkel ander Europees land wonen zoveel kinderen met een handicap in een tehuis als in Bulgarije. Veel mensen hebben geschokt gereageerd op de Britse documentaire. Vanuit heel Europa ligt de Bulgaarse regering als lid van de Europese Unie onder vuur.

Archiefmateriaal

2011-05-16T07:27:00.000-07:00

Foto's uit archiefmateriaal, zelf gefotografeerd in het Dolhuys in Haarlem.

Stills uit de film Frances (1982)

2011-05-15T11:51:00.000-07:00

Beeldmateriaal psychiatrische centrums

2011-05-15T11:40:00.000-07:00

Stimlje Mental Institution

2011-05-15T11:39:00.000-07:00

More than a decade after Yugoslavia shattered into separate countries along ethnic lines its multiculturalism survives.
In a mental institute.

The patients came here when Yugoslavia was still alive.
So we have Serbs from Kosovo, from Serbia, from Vojvodina, Croats from Croatia.
We have Albanians, Macedonians, Roma, Muslims from Bosnia.”

The institute stands apart. On just 150 euros per month, dozens of Albanians provide 24-hour care for more
than 100 patients from across the former Yugoslavia, the majority Serbs.
Most of the residents have been here for at least 15 years.
They arrived as citizens of one country, and have lived in isolation as Yugoslavia disintegrated
and more than 130,000 were killed in wars in Bosnia, Croatia and Kosovo.

The institute, the only one of its kind in Kosovo,
has closed its doors to new patients as part of a transition to a kind of ‘care in the community’ programme.

During the war, Serb workers fleeing NATO bombs and troops abandoned the institute
in June 1999 as Serb forces under late strongman Slobodan Milosevic pulled out.

The male and female pavillion is the incarnation of a horror of stench, noise, screaming.
A world behind bars in a mental institution, a place out of a nightmare.

Archiefmateriaal 'Mental Institution'

2011-05-15T11:36:00.000-07:00

Sebastian Rich;

Mental Institution door Richard Avedon

2011-05-15T11:32:00.000-07:00

Opening Black Magic door Max Snow

2011-05-15T11:27:00.000-07:00

Black magic door Max Snow in Galerie Serieuze Zaken, Amsterdam.

A preview of New York artist and Purple contributor MAX SNOW’S upcoming exhibition, Black Magic. This new body of work merges spirituality and fantasy. Many of Snow’s models are presented against a stark unending black background which draws attention to every curve of the body, drawing pose and content to the forefront of each image. A departure from previous works, Snow uses the female nude to support his themes of magic and mortality. Black Magic by MAX SNOW will open on Friday 13th May through to June 15 at Galerie Serieuze Zaken, Laureigracht 96, Amsterdam. Photo

under the table @ film Benjamin Button

2011-05-15T11:24:00.000-07:00

Kort stukje in de film Benjamin Button die mij heeft geïnspireerd. Waarbij de hoofdrolspelers elkaar geheimen vertellen in hun zelfgemaakte hut, bestaand uit een laken gedrapeerd over een tafel.

DREAM SEQUENCE BY MADAME PERIPETIE

2011-05-15T11:22:00.000-07:00

Madame Peripetie or Sylwana Zybura is a conceptual photographer. The mix between fashion and abstract concept creates these beautiful ‘off the wall’ imagery.

Sylwana explores the boundaries between fashion, sculpture and the human body, experimenting with various fabrics and patterns; whilst infusing high-fashion elements with abstract and conceptual ideas, creating an eccentric escapade of color and texture. Her inspirations include surrealism and dadaism as well as the new wave era of the 80s and British post punk scene.

URS FISHER

2011-05-15T11:21:00.001-07:00

Urs Fisher is a Swiss artist who lives and works in Zurich and New York. His installations are overwhelmingly straightforward and clear. This is because he uses a wide range of everyday materials and like wax, fruit, dust, wood, glass, paint, silicone, and objects like a balloon, a skeleton and chairs. Fisher likes to create hallucinatory environments. He explores the secret mechanisms of perception, combining a Pop immediacy with a neo-Baroque taste for the absurd.

MASHA SARDARI

2011-05-15T11:20:00.000-07:00

The surreal photos of Masha Sardari are mysterious, you wonder what is happening but you can not explain. Every picture tells its own story. Masha draws some inspiration from her childhood, when she lived in Moldova. She now lives in the United States and is only 17 years old.

ELIZABETH HOECKEL

2011-05-15T11:19:00.002-07:00

While surfing the internet for information (uhuh…) I stumbled upon these beautiful surrealistic mixed media collages by Elizabeth Hoeckel.

THE SILK VORTICES OF AKIKO IKEUCHI

2011-05-15T11:19:00.001-07:00

A fascinating piece of art made by Japanese artist Akiko Ikeuchi, born in Tokyo in 1964. He graduated at the University of Fine Arts in Tokyo. Akiko is inspired by forces of nature, like tornados and whirlpools. His installations are constructed from extremely delicate silk threads.

Matthew Brandt

2011-05-15T11:17:00.000-07:00

LAKES AND RESERVOIRS

Photographs of lakes and reservoirs by Matthew Brandt.

HELLEN VAN MEENE

2011-05-15T11:13:00.000-07:00

EGOR SHAPOVALOV

2011-05-15T11:10:00.000-07:00

Some interesting photographs of Egor Shapovalov. Egor is born in 1988 in Taganrog, Russia. Now he lives and studies in Rostov-on-Don.

DANIEL PEDDLE

2011-05-09T13:48:00.000-07:00

Having been pointed in the right direction by hardcore bikers, filmmaker Daniel Peddle four years ago discovered 'the green tunnel' effect. It makes nature appear to 'swallow' the road you're walking on and made Peddle feel like the earth wanted him back.

Eigen Werk

2011-05-09T13:42:00.001-07:00

Geinspireerd door 'de sonnetten van de kleine waanzin' van Hans Andreus

RICHARD LONG

2011-05-09T13:40:00.000-07:00

‘In the nature of things: Art about mobility, lightness and freedom. Simple creative acts of walking and marking about place, locality, time, distance and measurement. Works using raw materials and human scale in the reality of landscapes.’ Beautiful sculptures by Richard Long.

SELF-PORTRAITS OF RUBEN BRULAT

2011-05-09T13:39:00.000-07:00

MOBY- BE THE ONE (Still photography by Sanja Marusic)

2011-05-09T13:28:00.000-07:00

For Saatchi & Saatchi,

Hello Future..

MOBY: Be The One

Video by Patrick Louwerse

Cast: Tibor Koek/Sanja Marusic

Additional still photography by Sanja Marusic

http://vimeo.com/23473602

Marie Queau

2011-05-09T13:21:00.000-07:00

Marie Quéau, one of the youngest photographers in this year’s selection at the Hyères Festival in France, combines a pragmatic research process with a timely exploration of contemporary image-making. The 25-year-old photographer's 'Gorija' project combines scientific-like photographs with constructed collages and eye-jarring digital images – a cabinet of curiosities exploring and exposing the contemporary photographic image.

SUPERMODS ENTER REHAB BY STEVEN MEISEL FOR VOGUE ITALIA – JULY 2007

2011-05-03T10:16:00.001-07:00

P. HORST

2011-05-03T10:14:00.001-07:00

inspiratiebeelden

2011-05-03T10:10:00.000-07:00

Larry Sultan - Evidence 1977

2011-04-25T07:57:00.001-07:00

In 1977 photographers Larry Sultan and Mike Mandel sifted through thousands of photographs in the files of the Bechtel Corporation, the Beverly Hills Police Department, the Jet Propulsion Laboratories, the U.S. Department of the Interior, Stanford Research Institute and a hundred other corporations, American government agencies, and educational, medical and technical institutions. They were looking for photographs that were made and used as transparent documents and purely objective instruments–as evidence, in short. Selecting 50 of the best, they printed these images with the care you would expect to find in a high-quality art photography book, publishing them in a simple, limited-edition volume titled Evidenc

White trash 1977

2011-04-25T07:56:00.001-07:00

2011-04-25T07:55:00.000-07:00

First Thought - David Lynch

2011-04-25T07:53:00.000-07:00

Victor Hugo - Voor dag en dauw

2011-04-25T07:01:00.001-07:00

Voor dag en dauw

Voor dag en dauw, als licht al aanbleekt op het lover,
Ga ik op pad. Ik weet wel dat jij op mij wacht.
Ik trek de bossen door en trek de bergen over.
Ik heb te vaak te ver van jou mijn dagen doorgebracht.

Ik ga, ik hoor geen geluiden, kijk niet om me heen
En houd mijn ogen slechts gericht op mijn gedachten:
Een onbekende, met gekruiste handen, krom, alleen,
Verdrietig, en mijn dagen zullen zijn als nachten.

Ik kijk niet hoe het avondgoud wordt ingebed
Noch naar de zeilen die Harfleur haast binnenglijden;
En eenmaal bij je grafsteen leg ik een boeket
Van groene hulst vermengd met bloesemende heide.

Nocturne

2011-04-18T10:29:00.000-07:00

De sterren zijn met veel, vanavond.
Grote ogen in de nacht:
Een meisje zwiert haar rok tot bloemen
op een dansfeest aan de gracht.

Een jongen wankelt door de stad.
Zijn benen slepen uit de maat.
De stoep ligt slordig langs de straat.
Hij heeft zijn flessen leeggedacht.

Hij is zijn mooiste woorden kwijt
en niemand die zijn pijn begrijpt;
zij danst met sterren in het haar
en hij - een slechte goochelaar
die stram naar vallend herfstblad grijpt
en briefjes post aan de oneindigheid.

2011-04-18T10:28:00.000-07:00

Ik ben niets, ik weet het
maar dat niets laat ik bestaan
uit een heel klein stukje alles

- Victor Hugo

Ik heb het leven lief

2011-04-18T10:25:00.000-07:00

Toon Hermans -

Ik heb het leven lief, de mensen en de dieren
De zeeën en rivieren, ik heb het leven lief

Ik heb het leven lief, de bergen en de dalen
De warme zonnestralen, ik heb het leven lief

De trieste ochtendkrant, ze zal mij niet benauwen
Ik blijf van het leven houden, tot aan de laatste dag

Al zijn ze nog zo droef, de dingen die gebeuren
Er komen nieuwe kleuren, er komt een nieuwe dag

Ik heb het leven lief, ik heb het nooit verzwegen
Het wonder van het bewegen, de vreugde van het bestaan

Ik heb het leven lief, ben blij dat ik ben geboren
Dat ik kan zien en horen, een hart kan horen slaan

Als in het blije blauw, de fiere populieren
Hun blijde zomers vieren, ik ruik het jonge groen

Rolt over het open veld, de bliksem en de donder
Dan speur ik iets van het wonder, heel diep in mijn karkas

Ik heb het leven lief, hoe dikwijls ik ook faalde
De tol die ik betaalde, daarvan heb ik geen spijt

Ik heb het leven lief, ik zal er wat van maken
Ik schreeuw van de daken, ik heb het leven lief

De morgen aan mijn raam, de avond vol applausen
De koffie in de pauze, ik heb het leven lief

En valt het doek dan dicht, nog even op het leven
Een laatste glas geheven, ik heb het leven lief

Ik heb het leven lief, het sterke en het broze
Het blije en het boze, ik heb het leven lief

Ik heb het leven lief, de hoge regenbogen
De glimlach in je ogen, ik heb het leven lief

En jij, mijn liefste jij, jij hebt me van jouw leven
Het mooiste stuk gegeven, ik heb het leven lief

Want jij, mijn liefste jij, jij gaf me zoveel dingen
Jij hebt mij leren zingen, ik heb het leven lief

Lauren Treece

2011-04-18T09:07:00.000-07:00

Lauren Treece is a gallery artist from Minneapolis who likes to work with polaroid film. As she states “The unpredictability of this medium can be both rewarding and disappointing. It’s the balance of this that makes polaroids so exciting to work with. It ultimately produces a single photograph that is much more precious and rare when it turns out the way you want it to.” She doesn’t use editing programs but manually manipulates 35mm film during processing. With her polaroids, she manipulates them by adding cold or heat while they are developing.

When asked about the themes in her artwork she says “I think I am drawn towards photography that looks like it shouldn’t be possible or tangible. So hovering on the brink of lucidity and dreams is probably what is seen most throughout my work.” She’s currently working on other mediums alongside her photography. “My biggest project is a touring puppetry performance, building marionettes and gypsy carnival acts to take on the road. We started a new theater group called Silent Bell Theater that will consist of mostly puppetry and music, as well as some stop motion animation movies.” Sounds like the coolest side project ever. To check out Lauren’s artwork

Andrea Galvini

2011-04-17T11:40:00.001-07:00

Ryan Mcginley

2011-04-17T11:39:00.001-07:00

Jeff Wall

2011-04-17T11:38:00.001-07:00

Yeasayer by Eliot Lee Hazel

2011-04-17T11:36:00.000-07:00

Elliot Lee Hazel

2011-04-17T11:34:00.001-07:00

Desiree Dolron

2011-04-17T11:30:00.000-07:00

Barry Feinstein

2011-04-17T11:27:00.000-07:00

Een van mijn favoriete fotoboeken. Real moments.

Ellen Rogers

2011-04-17T11:24:00.000-07:00

Ellen Rogers is a London based photographer fashion photographer. Through her work, Rogers creates timeless dream worlds where temptresses seduce and lure you into unknown, dark lands. A firm believer in the art of analogue photography, Rogers does not utilize any digital equipment or computer based manipulation (other than scanning the end result) and has developed most techniques through experimentation with traditional darkroom processes.

Wanneer ik sterren was

2011-04-10T11:45:00.000-07:00

Hans Andreus, uit 'aarde'

Wanneer ik de armen van sterren had
zwaaide ik die door de grote leegte.
Wanneer ik benen van sterren had,
stapte ik door de grote leegte.

Laatst, in onze liefde,
schreeuwde je als een zeehond, maar dan mooi.
Dat was het begin van de leegte,
torn in de tijd.

Wanneer ik ogen van sterren had,
zwierven die door de grote leegte.
Wanneer ik een neus van sterren had,
stak ik die in de grote leegte.
Wanneer ik een mond van sterren had,
kuste ik de leegte.

Het wordt gezegd
dat de leegte geen hart heeft.
Ik weet zeker
dat het hart van de leegte klopt.

'Kyoto, my mother's place'

2011-04-07T02:12:00.000-07:00

Nagisa Oshima, Japan, 1991

De Japanse speelfilmregisseur Nagisa Ôshima is wereldberoemd vanwege zijn controversiële seks film In the Realm of the Senses (1976) en de oorlogsfilm Merry Christmas Mr. Lawrence (1983). Films die weinig gemeen hebben met dit ingetogen documentaireportret van zijn moeder en zijn geboortestad Kyoto. Aan de hand van oude foto's, klassieke schilderijen en contemporaine opnamen schetst Ôshima de geschiedenis van Kyoto, een stad die ooit de hoofdstad was van Japan en met zijn vele tempels nog altijd een religieus centrum vormt - waaraan de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog grotendeels voorbij zijn gegaan. Ondertussen zien we Ôshima in kimono door de stad wandelen, langs plaatsen die in de geschiedenis of zijn persoonlijke leven van belang zijn geweest. Het klassieke beeld dat dit oplevert, botst met Ôshima's uitdrukkelijk beleden afkeer van Kyoto, dat hij ontvluchtte om zich als individueel kunstenaar te kunnen ontplooien: "Ik wilde Kyoto in brand steken." Toch moet hij onder ogen zien dat hij deels door deze stad is gevormd. Aan het einde van de documentaire doet hij mee met een religieuze processie en verbindt zich zo aan de tradities en de geschiedenis van Kyoto. Maar hij blijft moeite houden met het leven waartoe Kyoto zijn moeder dwong: een oppassende echtgenote, in het gareel van conservatieve mores. Onder meer in interviews komt die tijd tot leven.

inspiratie AV documentaire

2011-04-07T02:01:00.000-07:00

IDFA FESTIVAL.

Documentaire; 'Polanski and my father'

De schijnbare eenvoud en de droogkomische ondertoon van Polanski and My Fatherwerken zo aanstekelijk dat je een camera zou willen pakken om de wereld om je heen op dezelfde manier vast te leggen. Pauline Horovitz creëert in iets minder dan acht minuten een hilarisch maar ook liefdevol portret van haar vader, en stiekem ook van zichzelf. Pauline's vader is arts en beschouwt dat vak samen met dat van advocaat als het enige respectvolle beroep. Het vak van regisseur is wat hem betreft verloren tijd. Dat verandert als Roman Polanski verklaart een korte film van Pauline goed te vinden. Maar wat weet hij van de onzichtbare Polanski? Pa herinnert zich een scène en een filmtitel maar laat zich natuurlijk overtuigen door Polanski's sterrenstatus. Horovitz registreert het zonder tegenstribbelen en prikt verder met haar scherpe maar nooit venijnige vragen. Haar toon en woordkeuze en de timing van de montage wijzen op een groot komisch talent. Sommige observaties, zoals die van een verzameling ooglapjes die aan de rand van het bed hangen of van het gestapelde voedsel in een keukenkastje, hebben de kracht van stillevens.

suikerspinnenpoezie (joost zwagerman)

2011-04-05T14:31:00.001-07:00

Ied're nacht zo duizelbaar gedroomd van jou
de mooiheidsmuze tegen wil en dank, zodat zelfs
in mijn slaap jij bent om mee te dansen om je
deze dans te vragen om te vragen om je liefjeshand
mijn liefje want je bent zo tranentrekkend tango
En je bent mijn allerdanerigste bijdehand je bent
mijn hoefijzer mijn amulet mijn goed verstopte wisseltand
je bent mijn oogjes dicht en mondje toe mij moe te dromen
om tevergeefs en slapend van je wegzijn af te komen
door je droomsgewijs te smoren in de verrukkelijke
willekeur van het nachtelijke niemandsland.

GETIJDE

2011-04-05T14:28:00.000-07:00

het strand van mijn hart waarin de golfslag van de dag getekend staat is drooggevallen.
achter een horizon van vogels boven wolken en water
ontwijkt de vloed mijn handen.
kom nu en zoek de schelpen bijeen
de rose van mijn liefde de grijze van mijn eenzaamheid
maar laat de witte dicht want daarin woont het schelpdier van mijn verlangen.
de fles met het laatste bericht.

Katinka Terhorst (1937)

Vlucht (joost zwagerman)Buigt het riet niet voor de wind keert de stroom niet op zijn schreden valt de zee niet uit de lucht? Gaat de morgen niet tru

2011-04-05T11:16:00.000-07:00

Buigt het riet niet
voor de wind
keert de stroom niet
op zijn schreden
valt de zee niet
uit de lucht?

Gaat de morgen niet
trug naar heden
klinkt dan straks niet
als een zucht
of de zon niet
drop of dronder
is dan huiswaarts niet
ook mijn klucht?

Draden

2011-04-04T13:26:00.000-07:00

(Zelfgeschreven stukje)

Elektriciteitsdraden woekeren als

jungle planten over de wegen

Alsof ze mijn gedachten

willen vangen in

hun netten van elektronen

Ik ben reeds gezocht,

gevonden

en gevangen

Ingewikkeld, als een insect

in een spinnenweb

Ingewikkeld, alsof iemand

ooit heeft verklaard

dat deze wegen

makkelijk zouden zijn

Vluchtroute

2011-04-04T13:20:00.000-07:00

(Zelfgeschreven stukje)

Als ik sterker zou zijn geweest

dan de regen

tikkend op de ramen

dan de gele zonnestralen schijnend

door de stoffen gordijnen

sterker dan de gouden bladeren vallend

op de grond

dan de zachte trillingen

rondom je mond

Als ik sterker was geweest dan dat ik ben..

Ik knipper,

zwijg

en doe waar ik het sterkst in ben

ik zoek een vluchtroute

en loop niet

ik ren

Versmelting

2011-04-04T13:10:00.001-07:00

(Geschreven stukje voor jou.)

ik tik je teen

alsof we...

ik adem in je uit

alsof we niet weten....

je wimpers kriebelen

alsof we niet weten waarom...

opkomende tongstrelingen

alsof we niet weten waarom we hier...

huidversmelting

alsof we niet weten waarom we hier anders zouden zijn...

Alsof we ooit anders zullen weten.

Jij bent nu daarbinnen

2011-04-04T13:06:00.001-07:00

(Shaffy)

Jij zult het nooit weten

Hoe ik,

door elkaar gesmeten

Stond in godvergeten kou en regen

De maan lacht me tegen

Ik lach en ik huil

En ik glimlach om jou...